Isaac Díaz Pardo, propietario do 27 por cento de Cerámicas de O Castro, principal accionista de Sargadelos.

PREGUNTA.-¿Como se sente?

RESPUESTA.-Normal. Pero estou vivo.

P.-¿Que sucedeu en Sargadelos para chegar a esta situación?

R.-Unha colección de ladróns incultos apropiáronse [do que non era seu]. A eles axudóuselles. Todos eles percibiron participacións gratuitas en Sargadelos, desde o avogado ata...

P.-¿Non aportaron nin unha pizca de capital?

R.-Nada. Regalóuselles todo. Sempre atendimos á xente. Sargadelos é unha empresa xenerosa; ou polo menos era. ¡Imos ver! Supoño que volverá selo, ¿non? O senvergoña do avogado que tiñamos de administrador [Santiago Sineiro] foi facendo trampas nunha das sociedades. Chámase Grupo Técnico e Organizador da Cerámica de Sargadelos. Foi cambiando cousas e falsificando firmas.

Esta mesma semana perdeu o control da empresa que el mesmo fundou. Di que pelexará ata "recuperar a xestión de Sargadelos". Aos 86 anos séntese con forzas.

P.-¿....?

R. Aparecerá, que eu non o vin, a miña destitución da presidencia. Borróume. Eso ten que constar nunha acta. Eu, coma presidente, non asinei a minha destitución. Entón, tivo que falsificar unha acta.

P.-¿A situación na empresa é irreversible? R.-[Santiago Sineiro] E un delincuente que tería que ir á cadea. Os outros [accionistas] son uns bandidos e ignorantes.

P.-¿Quen puxo os cartos para fundar a empresa?

R.-Nós.

P.-¿A quen se refire?

R.-A José Rey Romero, Federico Nogueira e un servidor. Nós puxemos os cartos. Tamén chegaron cartos da Arxentina.

P.-Os herdeiros de José Rey e de Federico Nogueira non apoiaron a súa continuidade na presidencia de Sargadelos.

R.-Teñen pouco capital en Sargadelos. Aí, a maioría do capital é do Laboratorio de Formas. Ofrecéronlles que ían apoderarse das cousas. O patrimonio é importante. O caso era quedarse co patrimonio.

P.-Pero vostede ten a súa parte de capital.

R.-O meu capital non mo poden quitar. Teño o 27 por cento de Cerámicas de O Castro.

P.-¿Que fará vostede?

R.-Os avogados preparan a impugnación [das decisións que provocaron a súa saída da presidencia de Sargadelos].

A maioría do capital é do Laboratorio de Formas.

P.-¿Acudirá á Xustiza?

R.-Home claro.

P.-¿Quen é o principal resposable da súa saída?

R.-Santiago Sineiro.

P.-Pero ¿tamén foi home da súa confianza?

R.-Si, claro. Foi o administrador.

P.-¿Continúa de administrador?

R.-Continuará... !Son uns ladróns¡

P.-¿Séntese traicionado?

R.-A este home perdoeille moitas cousas. Tiña tendencia ós negocios a costa da empresa. Pero chega un momento no que quere apropiarse de todo... ¡Eso non! Hai que acabar con eso.

P.-¿Denunciará a Santiago Sineiro?

R.-Non sei como faremos todo.

P.-¿Confía en recuperar a xestión de Sargadelos?

R.-Si. Se a Xustiza funciona, terémola que recuperar.

P.-Vostede presumía de que os beneficios se reinvertían na empresa.

R.-Sargadelos é unha empresa feita polo Laboratorio de Formas de Galicia, no ano 1964. E chegamos a un acordo de reinvertir os beneficios. Non é unha empresa comercial.

P.-Pero unha empresa non pode deixar de buscar o negocio.

R.-Si, pero non era ese o noso obxectivo.

P.-¿Cre que os novos xestores prostituirán a finalidade de Sargadelos?

R.-Home claro. Son unhas bestas. Se os deixan, venden todo.

P.-¿Que cre que pretenden?

R.-Son unha colección de ladróns que rouban un proxecto.

P.-¿Buscan o beneficio mercantil?

R.-Tamén. Pero creo que lles vai ir moi mal. E unha empresa selectiva, ten un carácter distintivo. Se lle quitan o seu espírito deixa de interesar. Una empresa cerámica ten que ter un valor máis aló do material. Non hai Deus que sosteña una empresa de cerámica. Caeu Alvarez, caeu a otra, caeron todas....

P.-¿E caerá Sargadelos?

R.-Depende de moitas cousas. Hai material feito que seguirán explotando. Tamén está a propiedade intelectual, que me corresponde a min. Xa veremos. Non estou pensando, polo momento, en reclamar a propiedade intelectual. Quero que as cousas volvan ser como eran.

Sargadelos é unha empresa feita polo Laboratorio de Formas de Galicia, no ano 1964.

P.-¿En que prazo de tempo? R.-Xa veremos.

P.-A Xustiza vai lenta.

R.-A Xustiza vai amolarse. Vai botar abaixo unha empresa.

P.-Vostede pide a intervención da Fiscalía.

R.-Tiña que intervir.

P.-Cando fala de propiedade intelectual, ¿refírese ós deseños?

R.-Si, ós deseños.

P.-¿Son seus?

R.-Si, son meus.

P.-¿Poden usar os deseños sen a súa autorización?

R.-Primeiro imos tratar de recuperar a empresa, !coño¡

P.-Pero, ¿reclamará a propiedade intelectual?

R.-Home claro. Teremos que estudialo. Se os xuices non se dan conta da situación, a empresa afundirase.

P.-¿Que diría Luis Seoane se levantara a cabeza?

R.-Botaríame a culpa e pediríame explicacións de por qué me asociei con estes ladróns.

P.-¿Terá solución o conflicto?

R.-Solución ten que ter.

P.-¿Pedíu axuda a Xunta de Galicia?

R.-Non. Eu nunca pedín axuda a ninguén.

P.-¿E tampouco vai agora a pedir axuda?

R.-Non. Eu non pido nada.

P.-¿Séntese con forzas?

R.-Si. Eu seguirei pelexando ata morrer.

P.-¿Sargadelos tiña moitos proxectos?

R.-Tiñamos. A empresa non se durmía. Dous fillos meus, Camilo e Xosé, ían continuar coma administradores.

P.-¿Ian seguir co legado?

R.-Son os que entenden cál é a filosofía da empresa. Eu son vello e [o resto dos socios] están rezando para que eu morrera.

P.-E non morre....

R.-Non, non morrín. Teño 85 anos.

Texto: Luis Vázquez-Pena.

Fotos: Pepe Ferrín.